In 1999 fuseerde Hoogovens met British Steel. Dat laatste was vele malen groter, maar Hoogovens was moderner, klantgerichter en winstgevender. Een van de pareltjes die het inbracht was een aluminiumdivisie, met werknemers in Delfzijl (Aldel), België en Duitsland.
Bij de vorming van Corus werd nog uitgegaan van een driemetalenstrategie (staal, roestvrijstaal en aluminium), maar al gauw wilde het hoofdkwartier in Londen zich gaan concentreren op staal. De strategie werd ingeruild voor snel geld, vond het Nederlandse deel; de opbrengsten zouden zelfs niet gebruikt worden om verouderde activiteiten in Groot-Brittannië gezond te maken. De cor wilde zich aanvankelijk niet laten meeslepen door nationalistische sentimenten maar raakte overtuigd van de noodzaak tot onafhankelijkheid van het Nederlandse deel, ook omdat het Britse leiderschap als autoritair werd ervaren. De RvC dacht er precies zo over. De Engelsen schrokken pas toen ze zich realiseerden dat moeder Corus als aandeelhouder van Corus Nederland onder de toen nog bestaande Structuurwet de Nederlandse commissarissen niet zo maar kon passeren of naar huis sturen.
De beoogde koper van de aluminiumdivisie, Pechiney, stelde als voorwaarde dat de cor van Corus Nederland positief advies uitbracht, en dat de RvC het bod zou steunen. Het advies van de cor was negatief, omdat de opbrengst niet werd bestemd voor investeringen in Nederland. De Nederlandse commissarissen waren het inhoudelijk met de cor eens. Zelfs de directie wilde toen geen definitieve steun uitspreken. Chief executive officer Tony Pedder vroeg in een ultieme breekpoging aan de Ondernemingskamer de drie commissarissen voor één dag te schorsen en het adviesrecht van de cor te negeren, zodat hijzelf, de vierde van het stel, de verkoop zou kunnen bekrachtigen. De kamer ging daar niet in mee. Pedder nam ontslag, Sir Brian Moffat, de echte baas van Corus, nam het roer in handen. De Engelsen snapten niet dat de Nederlandse wet grenzen stelde aan de macht van kapitaalverschaffers, de Nederlandse pers vierde de OK-beslissing als een triomf. De Nederlandse leeuw zette je niet zomaar in zijn hempie.
Anno 2010 is Corus opgegaan in het Indiase Tata-conglomeraat. Zonder de aluminiumdivisie, want die is uiteindelijk toch verkocht – met goede argumenten en de steun van de cor. En de Structuurwet, die de basis legde onder het tegenhouden van het oorspronkelijke verkoopplan, is kort na de affaire zodanig herzien dat aandeelhouders (dus ook moederconcerns) de samenstelling van een Raad van Commissarissen zelf in de hand hebben, waardoor alleen hun belang nog telt als het erop aankomt. Daardoor is een herhaling van deze historische episode ondenkbaar, tenzij de herziening van de Structuurwet wordt teruggedraaid. Sommigen, waaronder het overlegplatform voor or’s van multinationale ondernemingen (MNO), ijveren daarvoor.
