<P>Partijen zijn een compensatieregeling overeengekomen in verband met de wijziging van een arbeidstijdenregeling. Ze zijn het er over eens dat de compensatieregeling betrokken werknemers compenseert als zij door de gewijzigde arbeidstijdenregeling minder onregelmatigheidstoeslag verdienen. Er is echter verschil van inzicht over de concrete interpretatie van de compensatieregeling. De or wendt zich tot de kantonrechter met het verzoek voor recht te verklaren dat de compensatieregeling kwalificeert als een ondernemingsovereenkomst en het verzoek om MBCAC te gebieden tot uitvoering van de compensatieregeling (conform de interpretatie van de or). </P> <P>MBCAC stelt zich op het standpunt dat de compensatieregeling nauw samenhangt met de gevraagde en verkregen instemming van de or met betrekking tot de nieuwe arbeidstijdenregeling. Volgens MBCAC is de compensatieregeling dan ook geen ondernemingsovereenkomst en kan de or zich niet op grond van artikel 36 lid 2 WOR tot de kantonrechter richten. In plaats daarvan had de or een tijdig beroep moeten doen op de nietigheid, conform artikel 27 lid 5 WOR.</P> <P><B>Oordeel Kantonrechter en Gerechtshof</B><br>De kantonrechter oordeelt dat de regeling van arbeidstijden en compensatie in één pakket is behandeld. Dit pakket kwalificeert als eenzijdig besluit van MBCAC – ook al is instemming van de or verkregen – en heeft derhalve niet het karakter van een overeenkomst. Enkel een beroep op artikel 27 lid 5 WOR had de or een mogelijkheid geboden om de door MBCAC gehanteerde interpretatie van de regeling aan te vechten.</P> <P>De or gaat in hoger beroep tegen het oordeel van de kantonrechter. Het gerechtshof oordeelt dat de compensatieregeling gezien haar aard redelijkerwijs niet anders kan worden aangemerkt dan een ondernemingsovereenkomst. De or heeft zich derhalve terecht tot de kantonrechter gewend. Daaraan doet niet af dat de compensatieregeling beoogd flankerend te werken bij de nieuwe arbeidstijdenregeling, omdat een dergelijke ondernemingsovereenkomst daarmee nog niet op één lijn is te stellen met de arbeidstijdenregeling. <br> Volgens het gerechtshof was MBCAC zich bewust van het onderscheid aangezien zij de or enkel om instemming had verzocht met betrekking tot de nieuwe arbeidstijdenregeling en niet met betrekking tot de compensatieregeling. Verder overweegt het gerechtshof dat met het standpunt dat de compensatieregeling één geheel vormt met de arbeidstijdenregeling een oneigenlijk element zou worden opgenomen in het met artikel 27 WOR beoogde instemmingsrecht, omdat primaire arbeidsvoorwaarden – zoals de compensatieregeling – geen onderwerp van instemming vormen. Voorts kan artikel 27 lid 5 WOR slechts worden toegepast als de ondernemer zonder verplichte instemming een besluit neemt, terwijl in dit geval vaststaat dat de or feitelijk heeft ingestemd met de nieuwe arbeidstijdenregeling. Een beroep op de nietigheid zou niet mogelijk zijn. </P> <P><B>Commentaar</B><br>Het gerechtshof oordeelt terecht dat de or de juiste rechtsingang heeft gekozen op grond van artikel 36 lid 2 WOR. Helaas is de or daarmee niet voldoende gebaat. De door de or verzochte verklaring voor recht wordt niet toegewezen. Naar het oordeel van het gerechtshof ligt de door de or gehanteerde interpretatie van de compensatieregeling niet méér voor de hand dan de door MBCAC gehanteerde interpretatie. Beide partijen hebben elkaar in de uitleg van de wezenlijke elementen van de overeenkomst niet goed begrepen. De hieraan te verbinden gevolgtrekking is dat partijen überhaupt geen overeenstemming hebben bereikt over de compensatieregeling.</P> <P>Gerechtshof ‘s-Hertogenbosch 18 juli 2012, BJN 121387</P> <P>Auteur: Ilya Hoekerd, Baker & McKenzie</P> <P>Meer interessante en relevante jurisprudentie vind je in <A href="http://www.kluwershop.nl/or/details.asp?pr=8569">Rechtspraak voor Medezeggenschap.</A> </P>