Aanleiding van dit gezagsdebat ligt in het feit dat een paar weken geleden de adjunct-directeur van het Anna van Rijn College in Nieuwegein door de politie werd opgepakt voor verhoor omdat hij een leerling, volgens de één een ‘een jongen met problemen’ en volgens de ander een ‘notoire etterbak’, na de nodige waarschuwingen, hardhandig uit het klaslokaal had verwijderd. Nederland reageerde geschokt. “De omgekeerde wereld” werd er geroepen.
Op de zaak zelf wil ik niet ingaan, lastig om over te oordelen zonder dat je de details en de samenloop van de omstandigheden kent. Het Openbaar Ministerie heeft er ook geen zaak van gemaakt. Wel vallen er de nodige vraagtekens te zetten bij de dingen die zijn gebeurd, zowel bij de adjunct-directeur, de leerling als de politie. Veel interessanter voor mij is wat dit vervolgens in de volksmond heeft los gemaakt en waar in deze tijd, waarin het populisme hoogtij viert, gretig door verschillende partijen wordt ingesprongen.
Zo kwam onderwijsvakbond AOB al heel snel met een reactie waarbij zij kritiek uit oefenden op de keuze van de ouders om naar de politie te stappen. Ook onderwijsminister Van Bijsterveld wist niet hoe snel ze op de betreffende school aanwezig moest zijn om haar verontrusting uit te spreken. Deze week door haar verder uitgewerkt in een plan waarbij de ouders gedwongen gaan worden betrokkenheidsafspraken met de school te maken. Maar de grootste open deur kwam in deze wel van de PVV die, om het gezag voor leraren op scholen te herstellen, leerlingen willen verplichten hun docenten met u aan te spreken.
Vreemd van een partij die respectloosheid zelf tot norm lijkt te hebben verheven. Doe het dan gelijk goed als onderwijzer en doe het all the PVV-way. Pies in de lockers van de leerlingen, spreek leerlingen met hoofddoekjes aan als kopvodje’, als ze van Antilliaanse afkomst zijn als ‘corrupte boeven’ en leerlingen die het niet met je eens zijn roep je ‘doe effe normaal man’ tegen. Om over een ‘omgekeerde wereld’ gesproken maar te zwijgen.
Maar wat de PVV vergeet, is dat ik mij door hun kritiek persoonlijk aangevallen voel. Niet alleen als ouder maar ook in mijn jarenlange werk als trainer van ondernemingsraden en tegenwoordig als vakbondsadviseur. Ik hou hun altijd voor dat gezag en daarbij behorende macht door positie verkregen kan zijn. Zoals dat geldt voor bijvoorbeeld leraren of bedrijfsdirecteuren, maar dat gezag en het daarbij behorende respect gewoon door iedereen verdiend dient te worden welke positie die ook heeft in de samenleving en dat decorum zoals het woordje ‘u’ daar niets aan toevoegt.
